Co Biblia mówi o przebaczaniu innym? 5 kluczowych wersetów

Odpowiedź Biblii jest jasna: przebaczanie innym nie jest opcją dla naśladowców Chrystusa. Jezus bezpośrednio łączy nasze przebaczenie przez Boga z naszą gotowością do przebaczenia tym, którzy nas krzywdzą (Mt 6,14-15). Może to brzmieć wyzywająco – wręcz niemożliwie – ale Pismo Święte daje nam zarówno przykazanie, jak i moc, by być mu posłusznym.

Dlaczego przebaczenie jest kluczowe dla wiary chrześcijańskiej

Przebaczenie to nie tylko piękna cnota chrześcijańska; to część samego serca naszego zbawienia. Bóg nie czekał, aż sami się naprawimy. On zrobił pierwszy krok, gdy byliśmy jeszcze w buncie przeciwko Niemu.

Bóg zaś okazuje nam swoją miłość przez to, że Chrystus umarł za nas, gdy byliśmy jeszcze grzesznikami.

— Rz 5,8

Kiedy zaczniemy pojmować głębię miłosierdzia Bożego wobec nas, przebaczanie innym zaczyna przychodzić bardziej naturalnie. Oto trzy proste prawdy, których Biblia naucza o przebaczaniu:

• Przebaczenie najpierw się otrzymuje, zanim się je daje. My miłujemy, ponieważ On pierwszy nas umiłował (1 J 4,19). Nasza zdolność do przebaczania innym wypływa z tego, że sami zostaliśmy uwolnieni.
• Przebaczenie jest przykazaniem, a nie sugestią. Jezus nie traktował przebaczania jako czegoś opcjonalnego. Związał je bezpośrednio z naszym własnym przebaczeniem.
• Przebaczenie odzwierciedla charakter Boga. Gdy przebaczamy, postępujemy jak nasz Ojciec, który jest „nieskory do gniewu i bogaty w łaskę” (Ps 103,8).

Przykazanie Jezusa, by przebaczać innym

Jeśli bowiem przebaczycie ludziom ich przewinienia, i wam przebaczy wasz Ojciec niebieski. Lecz jeśli nie przebaczycie ludziom, i Ojciec wasz nie przebaczy wam waszych przewinień.

— Mt 6,14-15

Te wersety pochodzą bezpośrednio po Modlitwie Pańskiej, gdzie Jezus nauczył nas modlić się: „i przebacz nam nasze winy, jako i my przebaczamy naszym winowajcom” (Mt 6,12). Jezus zatrzymuje się, aby wyjaśnić tę jedną prośbę, pokazując, jak bardzo jest ona ważna. Nie oznacza to, że zasługujemy na przebaczenie Boga przez przebaczanie innym. Raczej serce, które odmawia okazania łaski, tak naprawdę nie zrozumiało samej łaski.

Nie sądźcie, a nie będziecie sądzeni; nie potępiajcie, a nie będziecie potępieni; odpuszczajcie, a będzie wam odpuszczone.

— Łk 6,37

W Ewangelii Łukasza Jezus łączy przebaczenie z miłosiernym sercem. Duch osądzania i duch przebaczania nie idą w parze. Przykazanie Chrystusa jest absolutne: przebaczaj.

Przebaczajcie, jak Pan wam przebaczył

Bądźcie dla siebie nawzajem dobrzy i miłosierni, przebaczając sobie, tak jak Bóg w Chrystusie wam przebaczył.

— Ef 4,32

Znosząc jedni drugich i przebaczając sobie nawzajem, jeśli ktoś ma skargę przeciw drugiemu: jak i Chrystus wam przebaczył, tak i wy.

— Kol 3,13

Dwa różne listy, a jednak jedna miara: „jak Pan wam przebaczył”. Paweł zakorzenia nasze przebaczanie innym w przebaczeniu Bożym wobec nas. Zwróć uwagę na trzy sposoby, w jakie Boże przebaczenie kształtuje nasze:

1. Jest niezasłużone. Nie zrobiliśmy nic, by zasłużyć na Boże miłosierdzie; jest ono darmowym darem (Ef 2,8-9). Podobnie przebaczamy nie dlatego, że winowajca na to zasługuje, ale dlatego, że sami otrzymaliśmy niezasłużoną dobroć.
2. Jest całkowite. Bóg nie prowadzi rachunku naszych win. Psalm 103,12 obiecuje: „Jak od wschodu jest od zachodu, tak daleko odsunął od nas nasze występki”. Jesteśmy powołani, aby całkowicie darować dług, a nie później wyciągać go jako broń.
3. Jest kosztowne. Przebaczenie kosztowało Jezusa życie. Nasze przebaczenie może kosztować nas dumę, poczucie kontroli lub wygodę. Szybkie słowa bez oddanego serca nie są biblijnym przebaczeniem.

Przebaczenie a modlitwa: Czego uczy nas Mk 11,25

A gdy stoicie i modlicie się, przebaczajcie, jeśli macie coś przeciwko komuś, aby i Ojciec wasz, który jest w niebie, przebaczył wam wasze przewinienia.

— Mk 11,25

Marek umieszcza to przykazanie w samym środku modlitwy. Jezus nie powtarza po prostu moralnej zasady. Pokazuje nam, jak działa życie duchowe. Nieprzebaczenie stawia barierę między nami a Bogiem. Blokuje swobodny przepływ modlitwy. Gdy przychodzimy do Boga z urazą, prosimy Go, aby przeoczył nasz grzech, podczas gdy my odmawiamy przeoczenia grzechu kogoś innego. Nie oznacza to, że nasze zbawienie zależy od tego, czy za każdym razem, gdy się modlimy, mamy całkowicie czyste sumienie. Oznacza to, że postawa przebaczenia jest niezbędna do zdrowej społeczności z Ojcem.

Jezus powiedział coś bardzo podobnego w Kazaniu na Górze: pojednanie z bratem jest ważniejsze niż ofiary religijne.

Jeśli więc przynosisz swój dar na ołtarz i tam wspomnisz, że brat twój ma coś przeciwko tobie, zostaw tam swój dar przed ołtarzem, idź najpierw i pojednaj się z bratem, a potem przyjdź i złóż swój dar.

— Mt 5,23-24

Przebaczenie jest aktem oddawania czci Bogu. Gdy je okazujemy, nasze serca zaczynają bić w rytmie Bożego serca.

Gdy przebaczenie wydaje się niemożliwe: Biblijne prawdy dla najtrudniejszych przypadków

Niektóre rany są tak głębokie, że słowo „przebaczenie” wydaje się solą na ranę. Pismo Święte nigdy nie umniejsza tego bólu. Sam Jezus płakał, został zdradzony i niesprawiedliwie skazany na śmierć. Jego przykazania dotyczące przebaczania pochodzą od Tego, który wie, ile to kosztuje. Jeśli przebaczenie wydaje się teraz niemożliwe, oto cztery biblijne kroki, by zacząć:

1. Nazwij ból uczciwie. Przynieś swój ból szczerze do Boga w modlitwie. Piotr zachęcaca nas, byśmy złożyli „wszystkie wasze troski na Niego, gdyż On troszczy się o was” (1 P 5,7). Nie musisz udawać, że ból nie jest realny. Psalmy są pełne surowych lamentów.
2. Pamiętaj o rozmiarze własnego długu. Jezus pokazał to w przypowieści o nielitościwym słudze (Mt 18,23-35). Człowiek, któremu przebaczono ogromny dług, odmówił umorzenia małego. Krzyż przypomina nam, że to, co jesteśmy winni Bogu, jest o wiele większe niż jakiekolwiek przewinienie wobec nas.
3. Dokonaj wyboru uwolnienia. Przebaczenie często zaczyna się jako wybór, zanim stanie się uczuciem. Jezus nakazał nam przebaczać „z serca” (Mt 18,35), ale punktem wyjścia może być prosta, wypowiedziana decyzja: „Wybieram przebaczyć”.
4. Módl się za osobę, która cię zraniła. To jeden z najtrudniejszych kroków i jeden z najbardziej uzdrawiających. Jezus nakazał: „Miłujcie waszych nieprzyjaciół i módlcie się za tych, którzy was prześladują” (Mt 5,44). Modlitwa o ich dobro powoli przekształca nasze serca.

Piotr zapytał kiedyś, ile razy ma przebaczyć, i zaproponował siedem jako hojną granicę. Jezus udzielił zdumiewającej odpowiedzi:

Jezus mu rzekł: Nie mówię ci, że aż do siedmiu razy, ale aż do siedemdziesięciu siedmiu razy.

— Mt 18,22

Siedemdziesiąt siedem razy wskazuje na nieograniczone przebaczanie, a nie na liczenie. Nie oznacza to, że musimy pozostać w sytuacji nadużycia; granice mogą być mądre i konieczne (Prz 22,3). Ale można przebaczyć i nadal być bezpiecznym. Takie serce jest podobne do Chrystusa.

Modlitwa o przebaczenie innym (oparta na Piśmie Świętym)

Ojcze Niebieski, przychodzę do Ciebie szczery i otwarty. Ból jest głęboki, a część mnie jeszcze nie chce przebaczyć. Ale Ty znasz moje słabości. Pamiętasz, że jestem prochem (Ps 103,14). Proszę więc o łaskę, którą tylko Ty możesz dać. Pomóż mi pamiętać, że gdy byłem jeszcze grzesznikiem, Chrystus umarł za mnie (Rz 5,8). Przebaczyłeś mi dług, którego nigdy nie mogłem spłacić. Teraz, mocą Twojego Ducha Świętego, wybieram uwolnić [imię] od długu, który wobec nich trzymam. Oddaję moje prawo do zemsty i zostawiam sprawiedliwość w Twoich rękach. Błogosławię ich, nawet gdy składam mój ból w Twoje dłonie. Uzdrów moje serce, Panie, i naucz mnie chodzić w Twoim pokoju. Nie daj się zwyciężyć złu, ale zło dobrem zwyciężaj (Rz 12,21). W imieniu Jezusa, Amen.

Przebaczenie to podróż, a nie pojedyncza chwila. Jeśli właśnie pomodliłeś się tą modlitwą, zrobiłeś odważny pierwszy krok. Przynoś ból Jezusowi wciąż na nowo. Niektóre dni możesz potrzebować przebaczyć to samo przewinienie ponownie. To normalne. Opieraj się na wspólnocie wierzących, trwaj w Piśmie Świętym i ufaj Bogu, który wzywa cię do przebaczania, a także da ci siłę. Idąc tą drogą, nie tylko wypełniasz przykazanie. Stajesz się bardziej podobny do Chrystusa.

Pytania, które zadają ludzie