Czy będziemy mieć ciała w niebie? Co Pismo Święte mówi o zmartwychwstaniu

Tak – Biblia naucza, że po zmartwychwstaniu będziemy mieć prawdziwe, fizyczne ciała. Nie będą one dokładnie takie jak ciała, które mamy teraz. Zostaną one przemienione, uwielbione i udoskonalone mocą zmartwychwstania Chrystusa. Jeśli kiedykolwiek zastanawiałeś się, jak będzie wyglądać wieczność, Pismo Święte daje nam piękny i pełen nadziei obraz.

Obietnica cielesnego zmartwychwstania

Od najwcześniejszych kart Starego Testamentu po Nowy Testament Słowo Boże wskazuje na przyszłe zmartwychwstanie ciała. Nie było to późniejsze wymysłem. Była to żywa nadzieja Izraela. Hiob, cierpiąc i bliski śmierci, oświadczył:

I potem, gdy skóra moja będzie zniszczona, w moim ciele ujrzę Boga. Ja sam Go ujrzę, na własne oczy zobaczę, nie kto inny. Moje wnętrze tęskni za tym.

— Hi 19,26-27

Hiob wiedział, że nawet jeśli jego fizyczne ciało zginie, pewnego dnia stanie przed Bogiem we własnym ciele. Prorok Izajasz również mówił o cielesnym powstaniu:

Twoi umarli ożyją, ich martwe ciała powstaną. Ocknijcie się i śpiewajcie, mieszkańcy prochu! Bo rosa twoja jest jak rosa zorzy porannej, a ziemia wyda zmarłych.

— Iz 26,19

A Daniel otrzymał jedną z najwyraźniejszych obietnic zmartwychwstania ku życiu lub sądowi:

Wielu zaś z tych, co śpią w prochu ziemi, obudzi się: jedni do życia wiecznego, drudzy ku hańbie i wiecznej odrazie.

— Dn 12,2

Te fragmenty pokazują, że cielesne zmartwychwstanie jest częścią biblijnej nadziei. Nie jest to ucieczka ze świata fizycznego. Jest to jego odkupienie – przywrócenie tego, co Bóg pierwotnie stworzył jako dobre.

Co Biblia mówi o naszych niebiańskich ciałach?

Najbardziej szczegółowe nauczanie o naszych ciałach po zmartwychwstaniu pochodzi od apostoła Pawła w 1 Liście do Koryntian 15. Odpowiada on na pytanie, które wielu nadal zadaje: „Jak zmartwychwstają umarli? W jakim ciele przychodzą?” (w. 35). Odpowiedź Pawła posługuje się obrazem rolniczym – ziarno musi obumrzeć, zanim stanie się rośliną – aby pokazać, że nasze obecne ciało jest jak ziarno, a ciało zmartwychwstania jest pełną, chwalebną rośliną, którą daje Bóg.

Tak samo jest ze zmartwychwstaniem. Zasiewa się zniszczalne – powstaje niezniszczalne; zasiewa się niegodne – powstaje chwalebne; zasiewa się słabe – powstaje mocne; zasiewa się cielesne – powstaje duchowe. Jeżeli jest ciało ziemskie, jest też ciało niebieskie.

— 1 Kor 15,42-44

Paweł używa serii kontrastów, aby naszkicować obraz:

• Zasiewa się zniszczalne – powstaje niezniszczalne: Koniec ze śmiercią, zepsuciem i chorobą.
• Zasiewa się w hańbie – powstaje w chwale: Poniżenie naszego upadłego stanu zostanie zastąpione promienną godnością.
• Zasiewa się w słabości – powstaje w mocy: Nasze słabe, ograniczone ciała staną się silne i pełne życia.
• Zasiewa się ciało zmysłowe – powstaje ciało duchowe: Przemienione przez Ducha Świętego, a nie bezcielesny duch.
• Z prochu ziemi – noszący obraz człowieka niebieskiego: Będziemy uczestniczyć w chwalebnej naturze Chrystusa (w. 49).

To nauczanie zapewnia nas, że niebiańskie ciało jest prawdziwym, namacalnym ciałem – tylko całkowicie odnowionym i udoskonalonym przez Bożą moc.

Duchowe ciała, a nie duchy bezcielesne

Kiedy Paweł mówi, że będziemy mieć „ciało duchowe”, niektórzy błędnie uznali, że oznacza to istnienie niematerialne. Ale w Piśmie Świętym „duchowy” nie oznacza niematerialny; oznacza ożywiany i kierowany przez Ducha Świętego. Nasze obecne „ciało naturalne” jest napędzane przez ludzkie impulsy; ciało zmartwychwstania będzie doskonale reagować na Ducha Bożego. Paweł mówi dalej: „A jak nosiliśmy obraz ziemskiego człowieka, tak będziemy nosić obraz niebieskiego człowieka” (1 Kor 15,49). To nie jest duch – to ciało w pełni ożywione przez Ducha, jak własne zmartwychwstałe ciało Jezusa.

Ciało zmartwychwstałego Jezusa jako wzór

Jeśli chcemy wiedzieć, jakie będą nasze ciała w niebie, musimy spojrzeć na Jezusa po Jego zmartwychwstaniu. Nowy Testament wyraźnie mówi nam, że nasze zmartwychwstanie upodobni nas do własnego chwalebnego ciała Chrystusa:

Nasza bowiem ojczyzna jest w niebie, skąd też oczekujemy Zbawiciela, Pana Jezusa Chrystusa, który przemieni nasze ciało poniżone, aby było podobne do Jego chwalebnego ciała, taką mocą, jaką może On wszystko podporządkować sobie.

— Flp 3,20-21

Umiłowani, teraz jesteśmy dziećmi Bożymi, ale jeszcze się nie objawiło, czym będziemy. Wiemy, że gdy się objawi, będziemy do Niego podobni, bo ujrzymy Go takim, jakim jest.

— 1 J 3,2

Jakie zatem było zmartwychwstałe ciało Jezusa? Ewangelie dają nam fascynujący, spójny obraz.

Prawdziwe ciało, a jednak przemienione

Kiedy Jezus ukazał się swoim uczniom po zmartwychwstaniu, dał im do zrozumienia w sposób niebudzący wątpliwości, że nie jest duchem:

Popatrzcie na moje ręce i nogi: to Ja jestem. Dotknijcie Mnie i zobaczcie: duch przecież nie ma ciała ani kości, jak widzicie, że Ja mam.

— Łk 24,39

Zjadł nawet kawałek pieczonej ryby na ich oczach (Łk 24,42-43). Jednak to samo ciało mogło wchodzić do zamkniętych pomieszczeń bez używania drzwi (J 20,19.26). Ciało Jezusa było fizyczne – można je było dotknąć i mógł jeść – ale także było przemienione w sposób wykraczający poza nasze obecne ograniczenia. To jest dla nas wzór: prawdziwe, rozpoznawalne ciała, ale chwalebnie przystosowane do życia wiecznego.

Jakie będą nasze ciała w zmartwychwstaniu?

Oprócz podobieństwa do Chrystusa, Pismo Święte podkreśla konkretne cechy naszych przyszłych ciał – cechy, które przynoszą głęboką pociechę i nadzieję.

Niezniszczalne i nieśmiertelne

Paweł raduje się, że przy ostatniej trąbie „umarli powstaną niezniszczalni, a my zostaniemy przemienieni. Trzeba bowiem, aby to, co zniszczalne, przyodziało się w niezniszczalność, a to, co śmiertelne, przyodziało się w nieśmiertelność” (1 Kor 15,52-53). Koniec z chorobą, starzeniem się i śmiercią. Ciało zmartwychwstania jest niezniszczalne, zaprojektowane do wieczności bez końca. Jak ujmuje to jeden z pisarzy, wymieniamy namiot na trwały dom:

Wiemy bowiem, że jeśli nasz ziemski namiot, w którym mieszkamy, ulegnie zniszczeniu, mamy mieszkanie od Boga, dom nie ręką ludzką zbudowany, wieczny w niebie.

— 2 Kor 5,1

Nasze obecne ciało jest kruchym namiotem; ciało zmartwychwstania jest chwalebnym, wiecznym budynkiem.

Chwalebne i potężne

Nasze zmartwychwstałe ciało będzie jaśnieć chwałą pochodzącą od samego Chrystusa. Paweł mówi, że jest „wskrzeszane w chwale” i „w mocy” (1 Kor 15,43). Nie jesteśmy w stanie tego teraz w pełni pojąć, ale oznacza to, że każda słabość, niepełnosprawność i hańba zostaną pochłonięte przez blask odzwierciedlający życie samego Boga. Paweł łączy to z działaniem Ducha:

Jeśli zaś Duch Tego, który Jezusa wskrzesił z martwych, mieszka w was, to Ten, który wskrzesił Chrystusa z martwych, ożywi także wasze śmiertelne ciała przez Ducha swego, który mieszka w was.

— Rz 8,11

Ten sam Duch, który wskrzesił Jezusa, wskrzesi nas, a nasze ciała będą w pełni żywe po raz pierwszy.

Kiedy nastąpi zmartwychwstanie?

Nowy Testament osadza cielesne zmartwychwstanie w czasie powrotu Chrystusa. Tego dnia nastąpi wielkie zjednoczenie ciała i duszy wszystkich wiernych zmarłych:

Sam bowiem Pan zstąpi z nieba na hasło i na głos archanioła, i na dźwięk trąby Bożej, a zmarli w Chrystusie powstaną pierwsi. Potem my, żywi i pozostawieni, razem z nimi porwani będziemy w obłokach ku spotkaniu Pana w powietrzu, i tak zawsze będziemy z Panem.

— 1 Tes 4,16-17

Chrześcijanie mają różne poglądy na temat dokładnego czasu. Niektórzy widzą jedno powszechne zmartwychwstanie przy sądzie ostatecznym. Inni spodziewają się osobnego zmartwychwstania wierzących na początku tysiącletniego panowania. Wszyscy jednak potwierdzają prawdę podstawową: gdy Jezus powróci, umarli w Chrystusie powstaną cieleśnie. Obietnica dotyczy nie tylko dusz, ale całych osób – ciała, duszy i ducha – aby żyć z Panem na wieki. Tymczasem wiele tradycji utrzymuje, że ci, którzy umierają w wierze, są obecni u Pana (2 Kor 5,8) w stanie świadomym, ale bezcielesnym, oczekując tego ostatecznego dnia zmartwychwstania i pełnego odnowienia.

Dlaczego fizyczne zmartwychwstanie ma znaczenie?

Dla niektórych cielesne zmartwychwstanie wydaje się niepotrzebne – po co nie być po prostu duchami? Pismo Święte jednak na nim nalega, ponieważ potwierdza dobroć fizycznego stworzenia Bożego i całkowite zwycięstwo Chrystusa. Paweł mocno to podkreśla:

Jeżeli zaś naucza się, że Chrystus zmartwychwstał, to jak niektórzy spośród was mówią, że nie ma zmartwychwstania? Jeżeli nie ma zmartwychwstania, to i Chrystus nie zmartwychwstał. A jeśli Chrystus nie zmartwychwstał, daremne jest nasze nauczanie, a także daremna jest wasza wiara.

— 1 Kor 15,12-14

Zmartwychwstanie ciała nie jest opcjonalnym dodatkiem. Jest bezpośrednio związane z samą ewangelią. Jeśli śmierć jest końcem naszych ciał, to śmierć wciąż ma panowanie. Ale cielesne zmartwychwstanie Chrystusa złamało moc śmierci, gwarantując nasze własne cielesne zmartwychwstanie. Oznacza to, że to, co Bóg stworzył – całe nasze człowieczeństwo – zostaje odkupione. Oznacza to, że nowe niebo i nowa ziemia będą namacalną, fizyczną rzeczywistością, w której ujrzymy Boga własnymi oczami, we własnym zmartwychwstałym ciele (Hi 19,27). Obietnica jest pięknie podsumowana w wizji nowego stworzenia:

I otrze wszelką łzę z ich oczu, a śmierci już odtąd nie będzie, ani żałoby, ani krzyku, ani bólu, bo pierwsze rzeczy przeminęły.

— Ap 21,4

Taka jest przyszłość, która nas czeka – ucieleśnieni, całości i na wieki z Panem.

Jeśli należysz do Chrystusa, niech ta nadzieja głęboko cię pociesza. Każdy ból, każda blizna, każde ograniczenie, które odczuwasz w swoim ciele, jest tymczasowe. Pewnego dnia, na dźwięk trąby, zostaniesz przemieniony – wzbudzony jako niezniszczalny, chwalebny i potężny. Oczekuj tego dnia z radością i żyj już teraz w mocy Ducha, który jest zadatkiem twojego zmartwychwstania. Niech obietnica prawdziwego, zmartwychwstałego ciała napełni cię nadzieją, której nic na tym świecie nie może odebrać.

Pytania, które zadają ludzie