Podnosząc modlitwę za prześladowanych wierzących, pamiętamy siostry i braci, których wiara w Jezusa spotyka się z wrogością, izolacją lub zagrożeniem. Ich historie rzadko trafiają na nagłówki, lecz niebo zna każde imię i każdą łzę. Wielu oddaje cześć w ciszy, szepcząc pieśni za zamkniętymi drzwiami; inni dźwigają ciężar gróźb w pracy lub w domu. Choć nasze okoliczności się różnią, Ciało Chrystusa jest jedno, a gdy jedna część cierpi, wszyscy odczuwamy ból. Oto krótka definicja, która pomoże poprowadzić nasze serca: modlitwa za prześladowanych wierzących to pokorne błaganie do Boga o ochronę, wzmocnienie i utrzymanie chrześcijan, którzy z powodu wiary spotykają wrogość, a także o kształtowanie naszej empatii i solidarności. W tych chwilach prosimy o odwagę bez gorzkości, mądrość bez lęku i miłość, która nie oziębnie. Wierzymy, że Pasterz kroczy ze swoim stadem w każdej dolinie i modlimy się, aby Jego światło przeniknęło nawet najpilniej strzeżoną noc. Niech nasze modlitwy staną się cichymi lampami, stałymi i prawdziwymi.

Zatrzymujemy się, by odczuć ciężar i wartość ich świadectwa

Wyobraź sobie mały pokój, gdzie kilku wierzących gromadzi się, zdejmując buty, by nie hałasować, przekazując zniszczoną Biblię z rąk do rąk. Ich głosy są ciche, lecz ich wiara mocna. Możemy mieszkać daleko, lecz miłość skraca dystans. Kiedy zwalniamy tempo i uznajemy ich rzeczywistość, nasze serca robią miejsce na wierną wstawienniczą modlitwę.

Droga za Jezusem czasem prowadzi przez cierniste miejsca. Mimo to ziarna nadziei znajdują nieoczekiwaną glebę. Możemy modlić się o schronienie tam, gdzie istnieje inwigilacja, o codzienny chleb tam, gdzie utracono pracę, i o jedność tam, gdzie presja kusi rozłamem. Proste czyny — wyszeptane błogosławieństwo, zapamiętany werset, wspólny posiłek — stają się jasnymi żarami w zimną noc.

Wspólne rozważanie Pisma, by ugruntować nasze modlitwy

Chrystus przygotowuje swój lud na trudności i trzyma go mocno. Gdy modlimy się Pismem Świętym, uzgadniamy nasze prośby z sercem Boga i znajdujemy słowa, gdy własne się kończą.

Jezus powiedział,

“Błogosławieni, którzy cierpią prześladowanie dla sprawiedliwości, albowiem do nich należy królestwo niebieskie.”– Mateus 5:10 (BT)

To błogosławieństwo przekształca sposób, w jaki patrzymy na cierpienie. Królestwo należy do tych, którzy trwają, nie dlatego że ból jest dobry, lecz dlatego, że Bóg zbliża się do wiernych w utrapieniu.

Kościół pierwotny znał to napięcie i modlił się o odwagę, a nie o uchylenie się od powołania:

“A teraz, Panie, spójrz na ich groźby i daj sługom swoim, aby nadal mówili Twoje słowo z całą śmiałością.”– Dzieje Apostolskie 4:29 (BT)

Ich prośba jest szczera i odważna: Bóg widzi te groźby; my prosimy o odwagę, by nadal świadczyć z łaską.

Pamiętamy też o Bożej stałej obecności:

“Tak więc możemy z ufnością powiedzieć: «Pan jest pomocą moją, nie będę się bał; cóż mi może uczynić człowiek?»”– List do Hebrajczyków 13:6 (BT)

To nie jest przejaw buty; to zaufanie. Mając Pana jako pomocnika, wierzący mogą kroczyć trudną drogą, nie tracąc swojej pieśni.

Modlitwa za prześladowanych wierzących

Panie Jezu, Pasterzu uciśnionych i Przyjacielu wiernych, przedstawiamy Ci prześladowanych członków Twojego Ciała. Ty znasz ich imiona, dzielnice, pytania bez odpowiedzi i ukryte blizny. Otocz ich dziś swoją bliskością. Strzeż ich umysłów przed rozpaczą i serc przed zgorzknieniem. Tam, gdzie strach napiera, niech Twój pokój czuwa.

Prosimy o odwagę, która jest łagodna i rozumna. Obdarz rozeznaniem, aby umieli rozpoznać, kiedy mówić, a kiedy milczeć, kiedy gromadzić się, a kiedy się rozchodzić, oraz jak kochać nieprzyjaciół, nie rezygnując z prawdy. Zapewnij codzienny chleb — pracę, która daje utrzymanie, przyjaciół, którzy chronią, i bezpieczne miejsca odpoczynku. Ulecz zranionych. Wzmacniaj zmęczonych. Pociesz rodziny, które lękają się przy każdym zapukaniu do drzwi.

Modlimy się za pastorów, liderów kościołów domowych i cichych mentorów, którzy uczą przy lampce i zapamiętują Pismo na wypadek, gdyby zabrano im strony. Niech Twoje słowo rozchodzi się szybko. Pomnóż pocieszenie przez sny, pieśni i świadectwa, które przypominają im, że nie są sami. Otocz ich przychylnością u urzędników, życzliwością sąsiadów i pomysłowością potrzebną do wytrwania.

Dla nas, którzy się modlimy, zmiękcz nasze serca. Uczyń nas wiernymi wstawiennikami i rozważnymi przyjaciółmi. Pomóż nam odpowiadać praktyczną miłością — listami, rzecznictwem i hojnym wsparciem, na miarę naszych możliwości. Jednocz Kościół ponad granicami i językami. Niech światło Chrystusa wschodzi dzień po dniu, aż każdy cień ustąpi przed Twoją chwałą. Amen.

Małe kroki, które niosą wielką miłość w trudne miejsca

Modlitwa często zaczyna się w cichym zakątku, ale rozrasta się do stałych praktyk. Rozważ ustawienie cotygodniowego przypomnienia, by modlić się za konkretny region lub społeczność. Łącz modlitwę z postem w prosty i realistyczny sposób — pomijając jeden posiłek, odbywając spacer wstawienniczy — tak aby głód stał się przypomnieniem o tych, którzy łakną bezpieczeństwa i nadziei.

Ponadto niech Pismo kieruje naszymi prośbami. Wybierzmy psalm o ucieczce albo obietnicę wytrwania i módlmy się nimi nad wierzącymi z imienia, gdy to możliwe. Zapiszmy wersety na kartce i połóżmy ją przy drzwiach, by szeptać je za każdym razem, gdy wychodzimy z domu. Innym sposobem jest zebranie kilku przyjaciół raz w miesiącu, by modlić się nad nagłówkami wiadomości i lokalnymi historiami, prosząc Boga, by nauczył nas dobrze słuchać i mówić z życzliwością.

Na koniec pomyślmy o konkretnym wsparciu. Niektórzy mogą dodać otuchy przez listy albo sztukę; inni mogą wspierać sprawdzone organizacje, które służą rodzinom dotkniętym prześladowaniami. W swoim mieście przyjmujmy imigrantów i uchodźców, nauczmy się powitania w ich języku i zaoferujmy praktyczną pomoc. Te zwyczajne decyzje tworzą ślad życzliwości, który może poprowadzić kogoś z powrotem do odwagi.

Zanim zakończymy — jedno pytanie na nadchodzący tydzień

Jak Bóg może nas wzywać, byśmy w tym tygodniu pamiętali o konkretnym prześladowanym wierzącym lub wspólnocie z imienia, i jaka mała, wierna praktyka pomogłaby nam dotrzymać tego zobowiązania?

Jeżeli ta modlitwa poruszyła nasze serca, wybierzmy jedno imię, jedno Pismo i jedną małą praktykę na nadchodzący tydzień. Módlmy się codziennie, zapisujmy wszelkie natchnienia, które odczuwamy, i dzielmy się zachętą z kimś, kto będzie się z nami modlił. Niech odwaga i pocieszenie rozchodzą się falami na zewnątrz, krok po kroku.

Autor

Joel Sutton

Joel Sutton jest pastorem i nauczycielem z 12-letnim doświadczeniem w głoszeniu kazań i poradnictwie duszpasterskim. Posiadając tytuł Master of Arts (M.A.) w teologii praktycznej, pomaga czytelnikom odpowiadać na cierpienie i niesprawiedliwość z mądrością na wzór Chrystusa.

Zrecenzowane przez

Daniel Whitaker

Daniel Whitaker jest teologiem i wykładowcą z tytułem Master of Theology (M.Th), ze specjalizacją w studiach nad Nowym Testamentem. Uczy hermeneutyki i języków biblijnych oraz specjalizuje się w wyjaśnianiu złożonych doktryn w sposób przystępny dla codziennych czytelników.