φροντίς (phrontis)

1. thought, care, heed, attention bestowed upon a person or thing, with genitive, φροντίδ᾽ ἔχειν τινός (Euripides); ἐν φροντίδι εἶναι περί τινος (Herdotus Historicus)
2. absolute thought, meditation , (Aeschulus Tragicus); ἐν φροντίδι μοι ἐγένετο [ τὸ πρῆγμα] (Herdotus Historicus); ἐμβῆσαί τινα ἐς φροντίδα to set one a thinking , (Herdotus Historicus), etc.:—;in plural thoughts , αἱ δεύτεραί πως φροντίδες σοφώτεραι (Euripides)
3. deep thought, care, concern , (Aeschulus Tragicus); οὐ φροντὶς Ἱπποκλείδῃ no matter to Hippocleides! (Herdotus Historicus) (ML)